Sinds april van dit jaar is Verascoop geïnstalleerd op een nieuw adres. Na een twintig jaar durend verstandshuwelijk met Utrecht is een jarenlange droom in vervulling gegaan: niet alleen werken, maar ook wonen in Mokum. De jaarlijkse zomervakantie als kattenoppas in de hoofdstad, waarover ik regelmatig een blog schreef, is nu een permanente vakantie geworden. Geen Jordanees grachtenpandje is het geworden, maar een bijna Star Trek-waardige woonunit in Buitenveldert, met bovenstaand uitzicht uit mijn werkkamer.
De overstap heeft wel wat voeten in de aarde gehad. Naar de mening van een van de volgers van dit blog is verhuizen in strijd met de mensenrechten; dat ben ik inmiddels met hem eens. De enorme administratieve rompslomp die gepaard gaat met het verkopen én kopen van een huis, zou ik mijn ergste vijand niet toewensen. Maar het is volbracht.
Een Japanse woonkazerne
Het bemachtigen van het huis zelf was nog het makkelijkste deel. Waar we bij andere huizen de strijd moesten aanbinden met gemiddeld veertig wanhopige huizenzoekers, waren we hier de enigen die kwamen opdagen. De non-descripte woonkazerne zag er ook niet heel aantrekkelijk uit. Daardoor wisten we dat we, in plaats van de gebruikelijke ton hoger, ónder de vraagprijs konden bieden. Een buitenkansje dus?
Niet helemaal, want dit appartement, die voor ons in het bezit was van een Japanner en een reisleidster gespecialiseerd in Tokyo, had een aantal verrassingen in petto. De woning stond al leeg – het stel lag in scheiding − maar de brievenbus was vol. Toen we hem openden, plofte er een dikke stapel aanmaningen op de grond. De reisleidster was met onbekende bestemming vertrokken, op de vlucht voor schuldeisers. Het gas, licht en water waren al maanden niet betaald, en er lag er een boete in de bus voor illegale verhuur. Inmiddels is ze naar verluid naar Colombia vertrokken.
Daarnaast bleek in het verleden de douche te zijn overstroomd, waardoor het bamboeparket in de woonkamer ‘was gaan schotelen’, aldus de vloerenexpert. Deze moesten we nu opnieuw laten schuren, want onze aannemer was hier niet tegen opgewassen. Ook het aansluiten van leidingen was niet zijn sterkste punt, zo bleek toen een radiator plotseling in een fontein veranderde.
Douche met telefoon én radio
Naast het vele achterstallige onderhoud aan het huis, waardoor het ene na het andere apparaat stuk ging, bevat het huis veel moderne snufjes die ons nog elke dag voor vraagtekens zetten. Zo bevat de keuken een als een ruimteschip ogende stoomoven − het zou het apparaat kunnen zijn waarmee de Star Trek-astronauten hun maaltijd tevoorschijn toveren − en, onder de gootsteen, een voedselrestenvermaler.
Dit laatste apparaat is in Amerika (en misschien ook Japan?) in één op de twee keukens aanwezig, maar in Nederland is het officieel verboden. Ergens in een Amsterdamse nieuwbouwwijk schijnt er op kleine schaal mee te worden geëxperimenteerd. Het idee is dat er een soort keukenmachine onder het putje zit, dat met één druk op de knop alle etensresten die je erin gooit vermaalt en rechtstreeks naar het riool transporteert.
Maar het echte spektakelstuk staat in de badkamer. Een portable stoomcabine, uitgerust met niet alleen een regendouche en water dat van alle kanten spuit, maar ook een heuse telefoon en radio. Je moet de neiging onderdrukken om ‘beam me up, Scotty’ te vragen als je erin staat. Hij is zoals gezegd al eens overstroomd, dus de vraag is hoelang hij blijft staan, maar voorlopig geniet ik nog dagelijks van deze wellness experience. En voor als dit alles nog niet genoeg is, staat ernaast een jacuzzi. De meeste snufjes heb ik nog niet uitgetest (uit angst om geëlektrocuteerd te worden) dus dit wordt vervolgd.
Spierbundel uit Monnickendam
Tot zover binnenshuis. De tweede grote uitdaging, en de belangrijkste troef waarmee ik mijn partner zover heb gekregen om Utrecht te verlaten, is de tuin: 150 vierkante meter groot. Nu is hij grotendeels bedekt met tegels van 80 bij 80 cm, omrand met een wildernis. Het eerste wat de buren ons vroegen, was of we deze ‘parkeerplaats’ groener wilden maken. Dit verzoek was niet aan dovemansoren gericht. We begonnen echter met het inlossen van een ander verzoek, het ómhakken van een boom. Zo kreeg een bovenbuurvrouw, die al vijftien jaar niet naar buiten kon kijken, weer wat licht in haar huis.
Maar al snel maakten we de eerste stappen naar het maken van een écht groene tuin. Nadat via Marktplaats een gespierde Monnickendamse vrachtwagenchauffeur een groot deel van de tegels op kwam halen − hij wipte ze eruit alsof ze van piepschuim waren − hebben we nu een halve bouwput voor de deur. Of zo je wilt een zandbak; ik heb een schep en emmertje gekocht, waar de kinderen van vrienden naar hartenlust taartjes mee kunnen bakken.
Fulltimebaan in het buurthuis
Buitenveldert is misschien wel de minst hippe buurt van Amsterdam. Toen we een paar jaar gelden in een wat verdere uithoek van deze buurt als kattenoppas verbleven, schreef ik een blog over de sfeer hier, en daar is nog weinig aan veranderd. Behalve het winkelcentrum Gelderlandplein, waar je terecht kunt voor een nieuwe Rolex of luxe keukenspullen, is er niet veel te beleven. Maar naast onze kazerne hebben zich in een voormalig chic advocatenkantoor krakers gevestigd, die allicht feestjes organiseren. Ook zit er aan twee kanten van ons huis een buurthuis, waar je zo’n beetje een fulltimebaan kunt inrichten met het volgen van alle activiteiten. Dus wie weet wat er toch nog allemaal te ontdekken valt.
En hoewel onze wijk net buiten de ring ligt, is al het moois van de stad dichtbij. Van het Rijksmuseum tot mijn werkplek in het Stadsarchief; ik ben er in een kwartiertje fietsen. Dus voor de collega’s in Amsterdam: ik kom graag een keer langs voor een koffietje. En voor de minder gelukkige lezers van buiten Amsterdam, tot aan Hongkong toe: we zitten tussen station Zuid én Schiphol, dus nog steeds met het grootste gemak te bereiken.
verascoop.nl 